Mijn uitdaging begon samen met mijn vader op 27 mei om 23.00 uur in Goor….
In Goor stapten we op voor de busreis naar de Mont Ventoux.

1 uur vertraging, 2 stops in Nijmegen en Eindhoven, 1 fles wijn (dankje pap), 1 ‘balletje koud’, 3 sanitaire stops, een lekker vers Frans ontbijt, weinig gesnurk(!), een paar regenbuien, 1 uur slaap, 400 liter benzine, 1300 km en 16 uur later, kwamen we aan bij ons hotel Les 3 Colombes in Saint-Didier.
Een leuk gelegen hotel 10 km verwijderd van de Mont Ventoux. Niet één ‘colombe’ (duif) gezien trouwens...

Jammergenoeg was de bediening Franstalig en verkochten ze tegen ieders verwachting in: Grolsch! Weliswaar uit blik, in een Heineken glas en voor €3,-, maar het smaakte heerlijk.



Met de challenge in m’n achterhoofd, besloot ik, dat twee biertjes voldoende alcohol was en trok ik mij terug in de hotelkamer. Daar liep ik tegen een onverwachte extra uitdaging aan: douchen!
Na 5 minuten zoeken lukte het, het water uit de douchekop te laten stromen, i.p.v. uit de kraan. Dat voor elkaar gekregen, moest ik, om me af te spoelen, me op m’n knieën werpen in het bad. Ik denk dat de lengte van de kraan naar de kop nog geen 30 cm was. Ook was er geen bevestiging aan de muur te vinden voor de douche, waardoor ik het vast moest blijven houden. Blij dat je als vrouw multitasked bent;-). Ik ben wel erg benieuwd hoe het doucheritueel er bij de mannen uitgezien heeft? Gelukkig was het toilet niet Frans en was de kamer schoon en ruim.
Het diner was ’s avonds heerlijk, de toetjes fantastisch. Na het diner legde Ben de afspraken uit voor het weekend en stelde hij het team voor. Ondanks de lange busreis, de slaap en het feit dat m’n vader naast me lag, was de nacht onrustig. Toch al een beetje zenuwachtig voor de grote dag? Aan het matras en het kussen kan het in ieder geval niet gelegen hebben, want in tegenstelling tot anderen, hadden wij gelukkig wèl de goede kussens gevonden in de kast. 

Zaterdag, 29 mei
De tweede dag begon met een heerlijk ontbijt, waarna het wachten was tot 11 uur voor de trainingsrit. De fietsen konden eindelijk uit de aanhanger, dus tijd voor de mannen om zich in groepjes rond de verschillende exemplaren te verzamelen en te praten over de verschillende onderdelen van hun Ferrari’s en Lambourghini’s.
De dag was prachtig: helder en warm. In een peloton van ongeveer 100 fietsers, konden we genieten van het Franse landschap, Franse ongeduldigheid en overal waar je keek, uitzicht op de Ventoux. Wow, ik kreeg er nu al kippenvel van...
Het gros van de groep verkende in Bédoin al de voet van de berg. Ik trok me terug op het terras met ongeveer tien medestanders, die ook liever nog niet wilden zien, waar ze de volgende dag aan zouden beginnen.
Later in het hotel, werd het een middag relaxen aan het zwembad, een beetje zwemmen en nieuwe mensen leren kennen. ‘s Avonds na het (wederom fantastische) avondeten, maakte Ben nogmaals duidelijke afspraken met ons over DE dag erna. Bijzonder aan deze avond was het interview dat plaats vond tussen Peter Pollemans (in ons midden) en prof. Smeitink vanuit het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Dankzij de nieuwe media, een satellietverbinding en Jordi, lukt het Peter om prof. Smeitink live te interviewen! In dit interview benadrukte de professor nogmaals de noodzaak van zijn onderzoek, vertelde hij over de ontwikkelingen en lichtte hij zijn inzet en inspanningen toe. Dat de beste man om 22:00 uur nog in het ziekenhuis aan het werk was, zegt al voldoende.
De spanning voor de volgende dag en de aanwezigheid van een mug, zorgde wederom niet voor een goede nachtrust.

Zondag, D-Day….
Mijn bijwerkingen van zenuwachtigheid, uiten zich in het hebben van géén honger en een fantoom poep- en plasgevoel. Het gevolg dus, dat ik met veel pijn en moeite, 1 minicroissant naar binnen heb gewerkt en na 10 keer naar de wc te zijn gegaan, nog steeds met verkrampte darmen en druk op de blaas op de fiets zat. Geen goed begin van DE dag. M’n vader besloot op het laatste moment (’s ochtends om 08.30 uur) toch ook nog een fiets te huren en mee te ‘challenge-en’. Gaaf!
De hele beklimming, moet ik zeggen, is me meegevallen. Ik heb m’n eigen tempo gefietst en mezelf nog iets gespaard, met het idee, om nog een tweede keer te gaan. De support onderweg was fijn en oppeppend. De energybars waren smerig! Vanaf Chalet Reynard was het afzien, spannend, winderig, mistig en te gek! Eenmaal op de top werd ik overvallen door kippenvel. Kippenvel van de kou, het had verdacht veel weg van de Noordpool. Maar vooral kippenvel van de mensen, ouders, vrienden, familie, supporters en fietsers, die hier allemaal waren voor en met hetzelfde doel. Wow……
Ik vroeg me af of m’n vader het zou halen, maar na berichten dat hij gesignaleerd was bij Reynard, wist ik zeker dat hij er zou komen. Drie kwartier na mij, kon ik m’n vader een dikke kus geven. Pap, respect voor jou! Ik vraag me trouwens nog steeds af waarom er bovenop de top harde worsten verkocht werden? 
Verkleumd van het wachten op de top zaten we in de auto terug naar Reynard. Daar hebben we, om ons voor te bereiden op de achtbaan naar beneden, een heerlijke kop koffie gedronken en een frietje gegeten.



Na de afdaling konden we, op het terras van Bédoin, genieten van een verrukkelijk biertje en goed gezelschap. Het was ons inmiddels al afgeraden, gezien de weersomstandigheden, een tweede keer omhoog te gaan.
Terug in het hotel, deed de bediening ons weer verbazen door de bar NIET open te gooien voor ons dorstige Hollanders! Hoe makkelijk kun je je geld verdienen….?
Na het avondeten, werd de organisatie bedankt, de cheque overhandigd met het fantastische geldbedrag, en kregen we alvast een voorproefje van de beelden van RTV Oost. Ik heb nog even na en bij kunnen kletsen met mensen, voordat ik met 30 anderen, met de bus moest vertrekken naar een ander hotel. Een aantal kamers bleek door de OAD verkeerd geboekt, waardoor er plaats gemaakt moest worden voor een stel Zwitsers op leeftijd. Niets ten nadele van de organisatie overigens.
Het hotel, dat 15 km verderop gelegen was, was prachtig en luxe. Alleen jammer dat de bar al gesloten was. Ik geloof niet dat Fransen erg veel commercieel bloed in zich hebben…
Gelukkig hadden meer mensen behoefte aan nog een borrel! Op de stoep voor het hotel hebben we met 4 anderen een goede whisky (dankje Chris) en een glas lokale wijn (dankje pap) genuttigd in een plastic bekertje. Voor de verandering, die nacht heerlijk geslapen…
‘s Ochtends de laatste croissant van het jaar naar binnen gewerkt en het eerste eitje van het weekend gehad. Om 07.30 uur zaten we in de bus terug naar Nederland, bah. Gelukkig bracht iemand nog wat verandering in het landschap, door in een passerend busje, tot twee keer toe, zijn ‘heuvels’ te laten zien. Dankje Marcel!
0:00 uur aankomst in Goor.

Ik ben tot op de dag van vandaag nog onder de indruk. Het heeft wat gedaan met me.
Ik wil al mijn mede-challengers (incl. support) bedanken voor deze geweldige ervaring en jullie indrukwekkende en ontroerende verhalen. Evert, bedankt voor je pizzastory. Free Willy bedankt. Roel, bedankt dat je verkeerd gefietst bent. Pap, bedankt voor je aanwezigheid. Marcel, bedankt voor het uitzicht. Robert, bedankt voor je tips en inspiratie. Michel bedankt voor je verhaal. De mensen in de bus bedankt, dat de tijd door jullie wat sneller ging. Busschauffeurs, bedankt voor Tatort. Ben, bedankt voor je afspraken. Peter, bedankt voor het karakter. Jordi, bedankt voor de voorbereiding. Sponsors bedankt. Iedereen bedankt voor de energie!



Ain’t no mountain high enough voor Join4Energy. Volgend jaar weer?


Carolien Brinkman