30 mei 2010, Als ik mijn ogen open doe beloven de geluiden om het huis al weinig goeds. De wind geselt langs ons chalet, en een blik naar buiten bevestigt dat gene wat we hoorden. We zitten bijna in de wolken, het stormt en het is ijskoud buiten, en alsof dat niet genoeg is begint het ook nog te regenen. Balen!! 4 dagen prachtig weer gehad en dan dit!

Maar als we naar het dal kijken(ons chalet zit op 1400 mtr) zien we dat daar de zon schijnt.
Met dikke kleding aan beginnen we aan de afdaling naar Bedoin voor de start.En inderdaad, aan de start schijnt een heerlijk zonnetje, is het windstil en lijkt het een prachtige dag te worden. De mensen daar kijken ons dan ook een beetje vreemd aan als we ze vertellen dat het boven stormt en ijskoud is.
Op naar de top voor de eerste keer



De dag daarvoor had ik nog de klim gedaan naar ons chalet, maar mijn angst dat ik misschien wel te veel heb gedaan is onterecht, want ik ga lekker naar boven. Wel rustig aan want er staan 70 klim kilometers op me te wachten.Ook Dick gaat soepel naar boven, alleen Paul heeft het niet zo op klimmen.
Bij Chalet Reynard blijkt al snel dat het op de top niet best is. De wind waait hard en de top is niet te zien in de wolken. De Mont Ventoux maakt zijn naam dan ook meteen waar. Heb respect voor de berg, want hij heeft geen respect voor jou. Hij heeft duidelijk geen zin in al die mensen op zijn top, en probeert met een windkracht 8 weer iedereen naar beneden te krijgen.
Hoeveel mensen het niet gered hebben weet ik niet, maar 1 deelnemer heeft zijn poging moeten bekopen met een ziekenhuis bezoek nadat hij van zijn fiets tegen de rotsen werd geblazen.
Toch weet ik de top redelijk makkelijk te halen. Ook Dick gaat als een speer en komt in 1:52 boven waar ik achter hem aan kom met 1:55 en Paul zit hier achter. Maar op de top lijkt de hel los gebarsten. Met een windkracht 8-9, mist en kou, is het geen pretje.
Paul besluit dan ook af te haken. Dick wil wel door, maar durft niet af te dalen met de wind en gaat met de auto naar beneden. Ik besluit "all the way te gaan" en ga de afdaling met de fiets aan. Direct waait mijn bandana van mijn hoofd en kan ik op de rotsen achter mijn bandana aan rennen, en tijdens de afdaling heb ik moeite mijn fiets op de weg te houden. Enkele kilometers verder wordt het weer beter, en kan ik aan een heerlijke afdaling beginnen.

Na een heerlijke pasta van Mariska in Malaucene beginnen we aan de tweede klim vanuit Malaucene. Deze 23 km lange klim heet makkelijker te zijn, maar wie dat heeft bedacht!? Ook vanuit deze kant is het keihard werken. Er zijn wat "minder" stijle stukken van c.a 7% waar je even op adem kunt komen, maar op de stukken van 12% gaat de hartslag duidelijk in het rood. Een italiaan sluit bij ons aan, en met z'n drieen gaan we naar boven.
Dick moet even lossen, maar op het moment dat ik warme kleding sta aan te trekken, stuift Dick voorbij en gaat als een speer naar boven.
Ik heb het zwaar op het laatste stuk. De wind gaat steeds harder waaien en de klim is stijl, maar ook hier halen we de top, waar het nog steeds erg koud is.

Snel weer door naar beneden voor de 3e en laatste klim. Dick stopt ermee, en vindt 2x genoeg en 2x is een geweldige prestatie op deze onbarmhartige berg., Ik moet de laatste klim dus alleen doen. Van de 20 mensen die de tocht 3x wilden doen kom ik er slechts 2 tegen die 1,5 uur eerder zijn vertrokken. In Sault blijkt dat ik 6 mensen die hem ook 3x gaan doen achter me heb gelaten. Ik wacht ze op en hoop met de hele groep naar boven te gaan. Al snel blijkt dat ik de beste benen heb, en ik loop al snel op ze uit tijdens deze lange klim van 26 km. Tijdens deze klim wordt ik vergezeld door een Belg en aangemoedigd door Paul en Dick en door mijn ouders die mij al de hele tocht op een geweldige manier begeleiden.
Het laatste stuk naar de top is killing. De wind lijkt nog meer toegenomen en de berg doet zijn best om mij naar beneden te krijgen. De belg die mij vergezelde houd het op de helft voor gezien omdat hij het met de wind te gevaarlijk vindt, en tegen een snoeiharde wind kruip ik naar de top. Nog steeds aangemoedigd door mijn moeder en Paul en Dick bereik ik de laatste bocht en weet ik er nog een eindsprintje uit te persen en boven springt mijn moeder me geemotioneerd om de nek.




Ik heb het gered!!! 3x de Mont Ventoux, ik behoor officieel tot het gilde der malloten van de Mont Ventoux.
Maar waar hebben we het uiteindelijk voor gedaan?
Wat heeft mij op de been gehouden?
Ik ben dan kapot gegaan, en heb pijn gehad, maar vandaag kan ik met trots terugkijken.
Maar er zijn ook kinderen die elke dag moe zijn, pijn lijden en die dit ook vandaag weer moeten meemaken, en morgen en overmorgen..........
Kinderen voor wie elke dag een beklimming van de Mont Ventoux is, alleen niet vrijwillig.
Voor die kinderen wilden wij geld inzamelen, en dat is gelukt!!!!
Wij hebben met z'n allen €127.500 ingezameld, geld dat kan worden gebruikt om het onderzoek naar een medicijn te versnellen!Ik wil dan ook iedereen bedanken die ons tijdens deze tocht gesponsord heeft en op deze manier zijn bijdrage heeft geleverd.
Ik hoop dan ook dat Dr. Smijtink snel in deze opzet zal slagen en net als ons zijn doel zal bereiken.

Jaap