Bloed, zweet en tranen

Er leek geen einde aan het bos te komen.  Het werd steiler en warmer.  Ik reed van af het begin af aan  34-27, lichter had ik niet. Toen ik de bomenrand zag verdwijnen en langzaam Chalet Reynard in het zicht kreeg was ik zo opgelucht. He he   Maar toen ik het stukje klim zag direct na Chalet Reynard zonk mij de moed in de schoenen. Zo steil zo steil, had ik nu maar een 28 achter laten monteren. Na de eerste wielomwentelingen merkte ik tot mijn verbazing dat het eigenlijk heel gemakkelijk ging. Voor mijn gevoel vloog ik naar boven. Hoe steil moest het het bos dan wel niet zijn geweest. Het ging lekker, tot ik vlak na  het monument van Tommy Simpson door een rukwind ten val werd gebracht. Toen ik op de grond lag en het gat in mijn elleboog zag wist ik direct al dat de beklimming voor mij voorbij was.  Voor mij geen “put me on my bike”

Gelukkig was de familie  Platvoet direct ter plekke om mij voor verdere verzorging naar Chalet Reynard  te brengen.  Vanaf hier werd ik door een ambulance (met sirene) vervoerd naar het Hospitaal in Carpentras. Arthur Maathuis is meegereden in de ambulance. Ik moest mij stevig vastklemmen aan de brancard tijdens de afdaling.  Volgens mij kwam ik daar  rond 12.00 uur bij het ziekenhuis aan. Ik werd op de gang van de eerste hulp geparkeerd. Arthur, onderhand behoorlijk misselijk van de rit  in de ambulance, werd ergens in een wachtkamer geparkeerd en mocht de eerste hulp niet in.
En toen begon het lange wachten. Ik had enkel telefonisch contact met de buitenwereld. Kennelijk was het verboden om op de eerste hulp te komen. Uiteindelijk is het Lyande , Ralph  en Iris gelukt via een sneaky route bij mij te komen, Ze hadden wat kleding, bananen en drinken meegenomen. Helaas  mocht ik natuurlijk van de verpleegsters niets drinken en eten. Eindelijk rond 18.00 uur kwam er een arts naar mij kijken. Zag er  niet zo goed uit volgens de arts. Ik moest maar een nachtje blijven. De volgende dag zal dan de operatie plaatsvinden, waarbij eerst de wond  onder narcose goed schoongemaakt zal worden. Er zat kennelijk een infectie bij. Kan ook niet anders na 6 uur wachten op de 1e hulp.  Gelukkig mocht ik wel mijn banaantjes opeten. Heerlijk.

Op de brancard werd ik  naar mijn kamer gebracht. Er was nog een patient, met net zo’n verband als ik om zijn arm. Hij vertelde mij dat er telkens weer een infectie bij zijn wond kwam  die dan weer opnieuw geopend moest worden etc. Hij verbleef dan ook al enkele weken in dit ziekenhuis. Ik kreeg opeens akelige visioenen. De operatie ging echter voorspoedig en tot mijn grote vreugde kreeg ik  te horen dat  ik maandagavond het ziekenhuis mocht verlaten. Gelukkig had Lyande kamers geregeld in een nabijgelegen hotel.

De volgende dag met de taxi naar het vliegveld van Marseille. We hielden een beetje benauwd de meter in de gaten want die tikte maar door. Hadden we genoeg cash bij ons!  Nou het ging net. Tijdens de vlucht hadden we een perfect zicht op  de Mont Ventoux.  Ook vanuit de lucht is de berg indrukwekkend.

Het gaat nu goed met mijn elleboog, Het voelt nog een beetje strak en gevoelig. T.z.t.  fiets ik misschien nog de laatste meters naar de top van de Mont Ventoux.

Het hoofddoel van de beklimming was het verwerven van fondsen  en ik ben blij dat ik hieraan mijn steentje heb kunnen bijdragen Nu maar hopen dat er snel een goede medicatie zal worden ontwikkeld.

Wendy, Jordi en de rest van de organisatie bedankt voor het organiseren van de Challenge. 
Het was een gigantische klus , maar uiteindelijk is het  jullie wel gelukt. Petje af voor jullie en veel succes in de toekomst.

Ik wil verder iedereen en in bijzonder Lyande bedanken voor alle steun, medeleven en hulp.

Glenn